Eerste test Ducati Streetfighter V4 S: Kooivechter

door Thierry Sarasyn 25 mei 2020

Records zijn er om gebroken te worden. Ducati’s nieuwe Streetfigher V4 is niet de sterkste motor op de markt, maar het is misschien wel de meest waanzinnige motorfiets waar we ooit mee reden. Of dat een goede zaak is? Dat zullen we zo meteen even uit de doeken doen.

Rauwe brok kracht

"Summer's here and the time is right for fighting in the street, boy" zingen The Rolling Stones in Street Fighting man. Het lijkt wel alsof Jagger en co in 1968 al wisten waarmee Ducati 52 (!) jaar later op de proppen zou komen. De zomer is ontegensprekelijk al gearriveerd. Ducati's Streetfighter ook.

Dit is geen straatboefje, maar een zware jongen. Figuurlijk dan, want letterlijk duikt hij in deze S versie onder de 200 kg rijklaar.


Alleen is de Italiaanse Streetfighter uiteindelijk meer een kooivechter geworden. Het is een rauwe brok kracht die op elk ogenblik ontzag opwekt. Dit is geen straatboefje, maar een zware jongen. Figuurlijk dan, want letterlijk duikt hij in deze S versie onder de 200 kg rijklaar. Gecombineerd met een vermogen van 208 en pk en een koppel van 123 Nm zorgt dat voor ronduit spectaculaire prestaties. Dit is niks minder dan een Panigale V4 zonder kuip en met een recht stuur. Het smoesje dat je liever met een naked rijdt, omdat een moderne sportmotor wel wat extreem is, gaat hier niet op.

De Streetfigher is compleet nieuw.

Roller coaster

Rijden met de Streetfighter V4 S kun je best vergelijken met een rit op een wilde roller coaster. Het ene moment gaat het aan een gezapig tempo vooruit, een seconde later kleven je oogbollen tegen de achterkant van je schedel. De Ducati doet beide dingen goed. Het trage werk gaat (redelijk) vlot dankzij een nieuwe en goed uitgekiende zithouding en een motorkarakter dat ook onderin best aangenaam is.

Het ene moment gaat het aan een gezapig tempo vooruit, een seconde later kleven je oogbollen tegen de achterkant van je schedel.


Door de ongelijke ontstekingsvolgorde van het blok, voelt de Streetfighter trouwens niet aan als je typische V4. Maar dan ook weer niet als een twin. Je zit hier met hetzelfde probleem opgescheept als toen Yamaha voor het eerst zijn crossplane motorblok op de markt bracht: moeilijk om het blok met iets traditioneel te vergelijken. Misschien ligt het aanvoelen van Ducati's V4 inderdaad nog het dichtst bij een Crossplane vier-in-lijn.

Indrukwekkend bij alle snelheden.

170 in tweede

Ga je op het gas, dan gebeurt er in elk van de rij-modi iets wat je hersenen niet altijd kunnen vatten. Kijk, als je op een circuit de kraan opendraait met een wapen van meer dan 200 pk, geraak je hoe dan ook onder de indruk. Doe je dat op de openbare weg, met links van je een rij bomen en rechts een grazende koe, dan wordt het bijna surreëel. Zeker boven de kaap van 9.000 opm. Op een recht stuk zagen we 170 op de teller...net voor we naar derde versnelling schakelden. En dat was in Street modus. Misschien mochten die eerste en tweede versnelling voor straatgebruik een tikkeltje korter zijn.

Op een recht stuk zagen we 170 op de teller...net voor we naar derde versnelling schakelden.


Die Street instelling gelijkt trouwens vrij goed op de Sport modus. De Race-modus waarin we van start gingen, is gewoon niet bruikbaar op de straat. Het blok is te brutaal, de semi-actieve Öhlins ophanging te hard. Wetende dat elektronica niks kan toevoegen, maar enkel kan afvlakken, geeft dat een aardige indicatie tot wat deze desmo krachtbron in staat is. Zo weet je meteen ook dat de vleugels geen optisch extraatje zijn. Geloof het maar als je zo snel accelereert naar dergelijke hoge snelheden, vind je het ok dat er wat extra druk op het voorwiel komt. Er is 28 kg downforce bij 270 km per uur. 20 vooraan, 8 achteraan. Nu zijn we niet tot aan 270 km per uur geraakt op de Ardeense wegen, maar onverantwoord snel ging het bij momenten wel. Nog impressionanter dan de snelheid, is de ruk waarmee de V4 zich naar die top toe trekt.

Dan toch maar...

Indrukwekkende stopkracht

Opvallend is dat hij net zo hard remt als hij accelereert. De stopkracht is in-druk-wekkend. De Brembo Stylema remklauwen zijn in staat om je edele delen in twee geklutste eitjes te veranderen als je niet genoeg spankracht op je armen zet bij het remmen. Voor je het weet zit je aan 200 km per uur, maar je staat nog sneller weer stil. De Streetfighter V4 S blijft bijzonder stabiel in snelle bochten, maar is ondanks zijn lange wielbasis al bij al wendbaar in korte bochten. Met dank aan de 'slimme' Öhlins ECU die in bochten voor de meest optimale geometrie zorgt? Geen idee, maar we vonden deze 1103 cc al bij al vlot sturen in korte bochten.

TFT dashboard.

Vertrouwen

Het is de verdienste van Ducati dat ze hun elektronica helemaal op punt hebben en er een vangnet van maken waarmee je de Duc helemaal op je wensen kunt afstemmen. Maar zelfs in de zachtste afstelling, blijft dit een raket. Ook al heb je de wheelie- en tractiecontrole op het maximum staan, als de (digitale) naald op het knappe TFT scherm richting 10.000 opm zwiept, is het niks minder dan mind-blowing.
We kunnen er moeilijk van beschuldigd worden om elke test mooi op twee wielen uit te voeren. De Streetfighter V4 S is in alle eerlijkheid de eerste motor waar we ooit mee reden die ons twee keer deed nadenken vooraleer het voorwiel de lucht in te sturen. Omdat hij zo onwaarschijnlijk hard kan accelereren, dat je echt vertrouwen moet kweken vooraleer je verder richting limieten gaat.
Je eigen limieten dan welteverstaan, het lijkt ons niet mogelijk die van de V4 te bereiken.

Downforce door de winglets.

Ronduit indrukwekkend

Met een pakket waarin zowel de elektronica als het rijwielgedeelte een essentiële rol vervullen in de bruikbaarheid van het blok, mag de Ducati Streetfighter als de meest indrukwekkende naked ooit beschouwd worden. Dat is een boude uitspraak. Maar we reden nooit met een motor die impressionanter was dan de nieuwste uit Borgo Panigale. Of hij daarmee ook de beste is van de nieuwe generatie hyper nakeds is een vraag die enkel een vergelijkingstest kan beantwoorden.
Zijn concurrenten – de Yamaha SP-10 SP, Aprila Tuono V4 1100RR Factory, KTM Super Duke R en MV Agusta Brutale 1000RR – hebben elk superlatieven gekregen om hun kwaliteiten te omschrijven. Het wordt in deze dus geen strijd om te zien wie het hardst gaat. Dat is op de openbare weg een onverantwoorde en zelfs gevaarlijke klus. Rij-sensatie en bruikbaarheid zijn hier – naast persoonlijke voorkeur over uiterlijk – dé sleutelwoorden.
De Ducati Streetfighter V4 S lijkt alvast gewapend om deze titanenstrijd aan te gaan.

Foto's:Jonathan Godin

Meer weten over de Ducati V4 Streetfighter S?

The joker

Technische gegevens en prijzen

Motor
Type Vloeistofgekoelde V4
Cilinderinhoud 1103 cc
Maximaal vermogen: 208 pk bij 12.750 opm.
Maximaal koppel: 123 Nm bij 11.500 opm
Transmissie: 6 versnellingen
Eindoverbrenging: ketting

Rijwielgedeelte
Frame: aluminium hoofdframe, blok als dragend deel, steunend buizenframe
Voorvork: 43 mm upsd; Öhlins NIX 30 ophanging met semi actieve demping
Achterschokbreker: Öhlins TTX36 monoshock ophanging met semi actieve demping
Remmen Voor: Dubbele semi-zwevende 330 mm remschijven, Brembo Styelma monobloc vierzuigerklauwen, ABS
Achter: Enkele 245 mm schijf, Brembo tweezuigerklauw, ABS

Afmetingen
Wielbasis: 1488 mm
Rijklaar gewicht: 199 kg
Zithoogte: 845 mm
Tankinhoud: 16 liter

Prijs:
België: 22.290 euro
Nederland: 26.590 euro

Bekijk hier de uitgebreide fotogalerij van de Streetfighter V4 S test

Reageren

Registreer of log in om te reageren...