Eerste test Ducati Diavel 1260 S: CRUISERAKET

door German Ooms 1 april 2019

Het was lange tijd stil rond kruisraketten. Maar sinds de Amerikanen en de Russen de langlopende overeenkomsten over het gebruik ervan recent hebben opgeblazen zijn ze weer helemaal terug. Enge dingen zijn het, verstopt in betonnen bunkers en klaar om op elk moment genadeloos toe te slaan. Er bestaat nochtans een heerlijk alternatief: de cruiseraket. Welkom bij de introductietest van de nieuwe Ducati Diavel!

Als een Diavel uit een doosje.

Drie in één

Terwijl Trump en Poetin de wereld verder in het onheil stortten, werd er in Bologna met man en macht gewerkt aan de nieuwste versie van de Diavel. Na 8 jaar en 35.000 geproduceerde eenheden was de tijd rijp voor een nieuwe interpretatie van een van de meest bizarre motoren van het moment. Bizar, omdat een Diavel de genen van een supersport, een sports naked en een cuiser in zich heeft. En dat maakt hem sinds 2011 zo uniek. Nooit eerder wist een door design geïnspireerde machine zo te verrassen als die eerste Diavel. Ducati was er immers in geslaagd een machine te bouwen die de looks van een cruiser combineert met de power en stuureigenschappen van een stevig uit de kluiten gewassen sportmachine.

Het aantal onderdelen dat de nieuwe deelt met de oude is bij wijze van spreken op één hand te tellen.


Dat de Diavel het de voorbije 8 jaar bijzonder goed deed in de verkoop, bewijst dat Ducati het bij het rechte eind had. Er bestaat wel degelijk vraag naar dit soort machines. Voor Ducati was dat voldoende reden om een volledig nieuwe Diavel te ontwikkelen die weliswaar het basisconcept overneemt van de oude, maar voor het overige helemaal nieuw is. Het aantal onderdelen dat de nieuwe deelt met de oude is bij wijze van spreken op één hand te tellen.

Helemaal vernieuwd en duidelijk strakker.

Oud vs nieuw

Vergelijk je de nieuwe met de oude Diavel, dan valt op dat het blok een veel prominentere plaats kreeg in het ontwerp. De 1260 cc dikke V-twin is het Testastrettablok uit onder meer de nieuwe Multistrada en doet in de Diavel dienst als dragend deel. Daardoor kon het frame heel compact uitgevoerd worden en heb je dus vol zicht op de nu 159 pk (+ 7pk en 6 Nm) sterke krachtcentrale. Ook de kortere uitlaten zijn een verbetering want je kan nu ongehinderd genieten van de unieke look van het enkelzijdig opgehangen achterwiel en de knoert van een 240 mm brede achterband.

Blijft indrukwekkend om mee te rijden.

Dynamischer dan ooit

Het design van de nieuwe Diavel is een stuk homogener en daardoor ziet de machine er gewoon veel beter uit. Het is onwaarschijnlijk hoe veel energie Ducati pompte in het ontwerp en dat merk je aan een haast oneindig aantal prachtige details en vormcombinaties. De machine oogt strakker en een stukje sportiever en dat is zeer bewust gekozen. Hoewel de aanhang van de oude Diavel heel trouw is, leerde Ducati dat het ontwerp en het rijgevoel van de nieuwe net iets dynamischer, sportiever mocht zijn. En zo geschiedde.
Op zich geen eenvoudige opdracht en al zeker niet als je weet dat de Diavel geen concurrentie heeft die misschien voor wat inspiratie zou kunnen zorgen. Hier en daar heeft er wel een fabrikant een poging ondernomen, maar laten we eerlijk wezen, geen enkele kwam zelf maar tot aan de enkels van de Diavel.

Cruisen met 159 pk. Origineel!

Eindeloze acceleratie

En al na de eerste kilometers op Spaanse bodem blijkt dat de Diavel het rijk nog wel even voor zich alleen zal hebben. Veel meer nog dan bij de eerste introductie acht jaar geleden worden we overdonderd door de manier waarop deze nieuwe Diavel rijdt.

159 pk is sowieso al geen kattenpis, maar gecombineerd met de zithouding van de Diavel zorgt het toch wel voor een heel bijzondere ervaring.


Is het vermogen onder de 4000 toeren eerder aan de slome kant, dan breekt daarboven de hel los en word je door de acceleratie in het brede zadel gedrukt. Nu is 159 pk sowieso al geen kattenpis, maar gecombineerd met de zithouding van de Diavel zorgt het toch wel voor een heel bijzondere ervaring. Ondanks het stevige gewicht van 244 kg (+5kg) schiet de Diavel als een kogel vooruit en lijkt er maar geen einde te komen aan de acceleratie. Ook niet wanneer je de zesbak oppookt naar een volgende versnelling door middel van de op deze S-versie standaard voorziene quickshifter (up en down). De versnellingsbakverhoudingen sluiten haast naadloos aan bij het vermogen van de motor en dat verdient een pluim. Behoorlijk onder de indruk van dit geweld vraag ik me af wat er gebeurt wanneer je de rijmodus verandert van Touring naar Sport. In beide modi beschik je over het volle vermogen, maar de manier waarop het vermogen wordt vrijgegeven is euh...nogal verschillend.

Blokje, iemand?

Liefst mét elektronica

In de Sport modus verandert de Diavel in een agressief beest dat geen enkele poging onderneemt om ook maar even beschaafd of vriendelijk voor de dag te komen. Neen, in Sport wil de Diavel maar één ding: gaan! Indrukwekkend, maar ook duidelijk tegen de grens van het haalbare binnen dit concept. Wanneer ik als test ook nog de tractiecontrole (en daardoor ook de wheeliecontrole) én het ABS uitschakel blijkt al snel dat dit geen goed idee is. De 240 mm brede Pirelli Diablo Rosso III krijgt het bijzonder moeilijk om het brute geweld van de Testastretta aan de grond te krijgen, waardoor het vertrouwde gevoel en de stabiliteit verdwijnt als sneeuw voor de zon. Met hier een daar nog wat natte plekken op het Spaanse asfalt beslist geen lachertje.

Wanneer we als test ook nog de tractiecontrole (en daardoor ook de wheeliecontrole) én het ABS uitschakelen, blijkt al snel dat dit geen goed idee is.


Het gevecht tussen vermogen en asfalt maakt van de Diavel plots een bijzonder vermoeiende machine. Wanneer even later de Spaanse hemelsluizen open gaan blijkt dat er in de Sportstand eenvoudigweg niet aangenaam gereden kan worden. Gelukkig is er voor deze omstandigheden de Urban-stand die het vermogen reduceert tot 100 pk en een fluweelzachte vermogensopbouw. Uit de wisseling van weersomstandigheden en rijmodi kunnen we wel opmaken dat Ducati nog steeds grote sprongen voorwaarts maakt op het vlak van elektronica. Uiteraard vernemen we tijdens de lunch dat dit komt door de nauwe samenwerking tussen de ontwikkelingsteams en de raceteams uit de MotoGP en de Superbike. Marketingpraat of niet, de elektronische hulpmiddelen werken uitmuntend en dat is wat telt.

Keerzijde van de haast onuitputtelijke instelmogelijkheden van de elektronica is dat de menu’s en instellingen best wel wat gewenning vergen. Voor ons een klein puntje van kritiek, voor een eigenaar allicht een voorbijgaand detail.

Zachter afgeveerd en met meer comfort.

Kwaliteit

Het bijzonder hoge niveau van de elektronica wordt bijna geëvenaard door het rijwielgedeelte van onze Diavel. Hier geen elektronica, maar degelijk spul uit de fabrieken van Öhlins en Brembo. Bij Brembo werden de M50 klauwen uit het voorwiel besteld en die hebben ons nog nooit teleurgesteld. Ook hier niet, want in combinatie met een koppeltje 320 mm schijven hebben ze geen enkele moeite om de toch stevige Diavel te doen vertragen of stoppen. Veel remvermogen dat bovendien ook nog eens perfect te doseren is. Nice!

Hetzelfde kwaliteitsgevoel krijg je bij de vering. Was de vorige Diavel nog een niereneter (niet te verwarren met de miereneter), dan is deze zachter geveerd en dat zorgt voor aanzienlijk meer comfort. Gaat het tempo de hoogte in, dan besef je waarom Ducati ons voor deze test enkel met de S-versie laat rijden. De combinatie Brembo M50 en Öhlins is indrukwekkend goed en maakt de kwaliteitsindruk compleet. Maar nog indrukwekkender is hoe hard er met de Diavel gereden kan worden. Op droog en door de middagzon behoorlijk opgewarmd wegdek is dit gewoon een heel snelle machine die veel meer kan dan alleen maar mooi zijn en hard accelereren. Met de 2019 Diavel kan er geveegd worden en het is een spel om de grenzen van het rijwielgedeelte op te zoeken. Die vind je vooral in de 41° hellingshoeken waardoor je af en toe een voetsteuntje voelt raken.

Brembo's en Öhlins op de S-versie

Aangenaam verrast

We hebben de dag van de test zo’n 220 km gereden onder sterk verschillende omstandigheden en dat heeft ons een goede kijk gegeven op deze nieuwste evolutie van de Diavel. Net als acht jaar geleden heeft de machine ons positief verrast door op een haast miraculeuze wijze zoveel verschillende eigenschappen in zich te verenigen.

In de eerste plaats is de Diavel natuurlijk een machine die aandacht trekt. Door het imposante uiterlijk, het strakke design of de al even imposante bruul uit de fraaie uitlaten. Maar daarnaast is de Diavel 1260 S een machine die aangenaam rijdt, bijzonder rijkelijk is uitgerust en desgewenst verschrikkelijk snel is. Dat alles heeft natuurlijk z’n prijs. Deze hier geteste S-versie kost 23.490 euro. Dat is stevig, maar gezien het exclusieve karakter en de bijzondere uitrusting niet eens overdreven.

Is je budget net iets te krap, dan is er de standaard Diavel 1260 voor 20.490 euro. Voor 3000 euro minder heb je geen Öhlins vering, levert Brembo M4.32 klauwen en mis je een aantal elektronische mogelijkheden en de quickshifter. Zoals gemeld reden wij enkel met de S-versie en kunnen we dus niet melden of je voor de S of de gewone moet opteren. Wat we wel kunnen zeggen is dat de nieuwe Diavel goed is, heel goed zelfs. Zouden we Trump en Poetin niet effe bellen?

Foto’s: Milagro


Meer weten over de motorkleding in deze test?

Powercruisen, Yeah!

Technische gegevens Ducati Diavel 1260 S

Motor
Type: watergekoelde 90° V-tweecilinder met vier kleppen per cilinder
Cilinderinhoud: 1260 cc
Maximaal vermogen: 159 pk bij 9.500 opm
Maximaal koppel: 129 Nm bij 7.500 opm
Transmissie: 6 versnellingen
Eindoverbrenging: ketting

Rijwielgedeelte
Frame: stalen brugframe vooraan, geëxtrudeerd eendelig achterframe
Voorvork: Öhlins 48 mm, volledig instelbaar
Achterschokbreker: Öhlins Monoshock, volledig instelbaar
Remmen voor: Dubbele 320 mm schijven met vierzuiger radiale remklauwen Brembo M50
Remmen achter: 265 mm schijf met Brembo enkelzuiger remklauw

Afmetingen
Wielbasis: 1600 mm
Zithoogte: 780 mm
Rijklaar gewicht: 244 kg
Tankinhoud: 17 liter

Kleuren
Diavel 1260: Sandstone Grey
Diavel 1260 S: Sandstone Grey / Thriling Black & Dark Stealth

Prijs
België: Diavel 1260: 20.490 € BTW incl., Diavel 1260 S: 23.490 € BTW incl
Nederland: Diavel 1260: 23.990 € BTW incl., Diavel 1260 S: 26.990 € BTW incl.



Pluspunten
Origineel concept
Vermogen
Uitstraling
Afwerking, Stuureigenschappen

Minpunten
Bediening Elektronica
Vermogen onder de 4.000 opm.

Reageren

Registreer of log in om te reageren...