Oslo - Noordkaap: NAAR HET EINDE VAN DE WERELD MET DE AFRICA TWIN

door Thierry Sarasyn 4 juli 2017

De Noordkaap. Ik had er al van gehoord. Maar omdat ik al mijn grote reizen temperatuurgewijs zuidelijk richt, had ik er verder weinig aandacht aan besteed. Toen Honda vroeg om met de MotorNieuws duurtest Africa Twin deel te nemen aan het eerste Adventure Roads event, was er geen moment twijfel. Ik wist niet wat me te wachten stond.

Geen lachtertje, maar haalbaar.

Woorden en beelden

Wie de dagelijkse updates op de MotorNieuws Facebookpagina gevolgd heeft, kan zich ondertussen een beeld vormen van het avontuur. Het is ook onbegonnen werk om het helemaal te vertellen. Dus koppelen we aan dit verhaal een zeer uitgebreide fotoreportage. Omdat één beeld meer kan zeggen dan 1000 woorden en na een strenge selectie hebben we een honderdtal beelden voor u overgehouden. Reken zelf maar uit. Je vindt de uitebreide fotogalerij onderaan dit verslag.

Hemels mooie wegen, nauwelijks verkeer.

De mooiste route

Die Noordkaap dus. Niet te onderschatten, want een heel eind boven de poolcirkel gesitueerd, helemaal aan de top van Noorwegen. Van in de hoofdstad Oslo reden we ruim 3.500 km om er te geraken. Niet langs de kortste weg, niet langs de gemakkelijkste route en niet altijd met mooi weer. Maar het was de beste manier om dit te doen. Dit is niet iets wat je elk jaar doet. En dus kan je het maar beter goed doen. In plaats van uit Oslo direct noordwaarts te gaan, reden we schuin noordwestelijk naar de kust, om ook de bekende Geiranger Fjord met de Trolklstigen (trollentrap) beklimming (of afdaling in ons geval) mee te nemen. Eén van de mooiste motorplekken ter wereld, maar als het er 2 graden is en sneeuwt, is de pret er toch een beetje af, neemt u dat maar van ons aan.

Koude start

Redelijk onderkoeld en vermoeid na 13 uur op de motor, kwamen we aan in Forsnavag. En daarna ging het eigenlijk alleen maar vlotter. De rit naar Trondheim was net als de vorige indrukwekkend mooi en we kregen de vier seizoen in één dag te verwerken. Soms begint het letterlijk op een afstand van 5 meter water te gieten en ligt er 300 meter verder een scherpe lijn waar de bui ophoudt. Gek. Verrassend. Typisch.

Noorwegen - en vooral de noordelijke kant – pas in geen enkel traditioneel plaatje.


Noorwegen - en vooral de noordelijke kant – pas in geen enkel traditioneel plaatje. Het is onbeschrijflijk mooi. Grillig ook. Puur, proper en gigantisch. Je rijdt nooit langer dan een uur door hetzelfde landschap, en toch past alles weer bij mekaar. Grillige bergtoppen, sneeuw, fjorden, meren, onverharde wegen, heerlijke stuurbaantjes, het passeert allemaal onder de wielen van je Africa Twin door aan een tempo dat je niet voor mogelijk houdt.

Dit is dagelijkse kost in Noorwegen.

Eén grote rush

Terugkijkend op de reis, moeten we het roadbook erbij halen om goed te weten op welke dag wat gebeurde. Eén dag nadat we van de Noordkaap terug bij het hotel aankwamen en lichtjes uitgeput naar de kamer strompelden, lijkt het één grote rush. Een mengeling van fysieke uitdagingen, een overweldigend landschap en een nog sterkere band met die duivelse Africa Twin. Hij staat al ruim een jaar in de MotorNieuws duurtestgarage en net toen we dachten dat we de motor helemaal kenden, verbaast hij ons opnieuw.

Een mengeling van fysieke uitdagingen, een overweldigend landschap en een nog sterkere band met die duivelse Africa Twin.


Voor we nog meer zeggen, is een woord van dank hier op zijn plaats. Voor Patrick De Vleeschauwer van Honda Tuybens die op het laatste ogenblik de Africa Twin nog ter redactie kwam oppikken, zodat de mannen in het Tuybens atelier de motor op anderhalve tijd konden klaarstomen. Kofferset er op. Verwarmde handvaten ook. En nieuwe banden. De centrale steun en hogere ruit hadden we als optie al. De motor heeft op 8 dagen in extreme omstandigheden geen krimp gegeven.

Beetje geluk met het weer in het tentenkamp

Goed uitgerust

En hij heeft ons vooral ook bekoord met zijn touring capaciteiten. Van nature uit, hadden we – onder andere vorig jaar in Wales – met de AT al vaak de off road capaciteiten uitgetest en goed bevonden. De reis naar de Kaap verliep voor een groot deel over verharde wegen. Wel, met geen enkele dag met minder dan 10 uur in het zadel, kunnen we melden dat het comfort op de Africa Twin uitstekend is. We waren maar wat blij met de hogere ruit en de verwarmde handvaten.

In Noorwegen beweert men bij hoog en laag dat er geen slecht weer bestaat. Alleen slechte kledij.


Al hadden we twee dagen waar het kwik boven de 20 graden ging, en dan is het helemaal genieten. Niet omdat het zoveel gemakkelijker rijden is, maar omdat met heldere blauwe lucht het landschap in Noorwegen zo mogelijk nog indrukwekkender wordt. We hebben ons letterlijk geen seconde verveeld. Behalve misschien 's nachts als de slaap niet te vatten is dan. 6 dagen zonder één seconde duisternis, een mens zou er in een kast voor kruipen. Maar uit de kast komen is dan weer minder...
Op het vlak van kledij hadden we gekozen voor de retro Oscar lijn van Alpinestars. Die deed het onder alle omstandigheden goed. Let wel: in Noorwegen beweert men bij hoog en laag dat er geen slecht weer bestaat. Alleen slechte kledij. Bij een trip zoals deze kan de kledij inderdaad het verschil maken tussen hemel en hel...

Zelfs de onverharde stukken zijn goed berijdbaar.

Dichter bij de kaap

En die Noordkaap dan. Je zou kunnen stellen dat het niet meer dan een rotspunt is aan de Barentszee. Maar het is veel meer dan dat. Als je in bijna rechte lijn naar boven rijdt, weet je dat je op een bepaald punt niet meer verder kunt.

De wind scherpt aan, wordt harder en snijdt door je kleren heen. Het is kil, woest en imposant.


Alles verandert ook als je pakweg 100 km voor de kaap komt. De vegetatie vermindert. Enkel grassen en mossen zien het nog zitten om hier te groeien. Er zijn nauwelijks nog huizen. De natuur wordt heel grillig. Zelfs in de zomer ligt er nog veel sneeuw overal. De wind scherpt aan, wordt harder en snijdt door je kleren heen. Het is kil, woest en imposant. Dit voelt alsof je naar het einde van de wereld rijdt. Je wordt er stil van.

We komen dichter

Op de kaap

En dan sta je daar. Op die rotspunt aan dat monument. Uitgelaten. Kapot. Met 40 nieuwe vrienden. Want Honda nodigde journalisten, bloggers en bekendheden uit de ganse wereld uit om de uitdaging aan te gaan. Een bonte bende die na dit avontuur een heel hechte groep vormde. Eentje moest er af. Collega en vriendin Lydia Truglio Beaumont nog wel die op dag 1 ongelukkig ten val kwam en een paar ribben brak met een geperforeerde long er bovenop. De enige valpartij op de ganse trip. Het zegt veel over de organisatie van Honda’s Adventure Roads. Alles tot in de puntjes voorbereid door mensen met kennis van zaken.

Het landschap verandert snel in de buurt van de kaap

Eindelijk nacht

We komen in een afzonderlijke bijdrage nog terug op Honda’s nieuwe Adventure Roads programma, maar weet dat deze eerste editie een voorbode is van nog veel meer van dit. Gericht op de klanten. Wie een Honda heeft mag zich al klaar maken voor een volgend event. Dat moet er in 2018 hopelijk komen en kan net zo goed in Afrika als in Azië plaats vinden. Als Honda er uit is, leest u het hier onmiddellijk. En als u ons nu even wilt excuseren, het wordt voor het eerst in 8 dagen donker. Dat wordt slapen als nooit voorheen.

Foto's: Greg Jonkelynck, Thierry Sarasyn, Rik Romkes

Braaf beestje

Bekijk de wel zeer uitgebreide fotogalerij van de Noordkaap expeditie

Reageren

Registreer of log in om te reageren...