echt nooit los."  En ik dacht nog wel dat dit een leuk uitstapje zou worden..."/>

Onze Man ging zijspanrijden: Nooit, maar dan ook NOOIT loslaten!

door motornieuws 1 november 2018

"Het allerbelangrijkst is de handgreep. Die laat je nooit, maar dan ook echt nooit los."  En ik dacht nog wel dat dit een leuk uitstapje zou worden...

DSRA

Dit is de jaarlijkse opstapdag van de Dutch Sidecar Racing Assiciation oftewel DSRA. De overkoepelende organisatie die zich bedrijft in het reilen en zeilen van alles wat met zijspanrace te maken heeft, of het nu op WK niveau is of classic demonstraties.? Opstappen vinden we leuk, onverwacht afstappen niet. Dus dit wordt héél goed opletten...

Nog snel even het testament ondertekenen.

Zijspoor

Dat dit bestaat, geeft ook direct de speciale plaats aan van zijspanrijden binnen de motorwereld. Het is een zijspoor (excuseer de uitdrukking) die voor sommigen weldegelijk iets, maar voor anderen nog nauwelijks iets, met motorrijden te maken heeft.

Omdat je niet zomaar met een zijspancombinatie aan kunt komen bij een doorsnee circuitdag, is het aantal mogelijkheden er mee in contact te komen zeer beperkt. En om daar iets aan te doen, is er jaarlijks, aan het eind van het seizoen, een dag als deze. Mocht je ooit geïnteresseerd zijn in het hoe en wat van de driewielers, dan is dit de uitgelezen kans. Natuurlijk zijn er ook wintertrainingen en licentiecursussen voor de echt geïnteresseerden, maar dat kan altijd nog. Dit is slechts een opstapdag. Toch?

Ongewone plaats voor een slider, niet?

1000 cc superbike

Het heeft wel een extra dimensie: met een gewone circuitmotor heb je namelijk nooit de kans om eens met een echt snelle rijder mee te liften. Dat gaat vandaag dus aanzienlijk eenvoudiger.

Als je bedenkt dat de meeste circuitmachines in de basis nog steeds aangepaste motoren voor de openbare weg zijn. De zijspannen van vandaag zijn dat pertinent niet. Dit is de real deal, de honderd procent racemachine!


En stiekem wordt het nog mooier, als je bedenkt dat de meeste circuitmachines in de basis nog steeds aangepaste motoren voor de openbare weg zijn. De zijspannen van vandaag zijn dat pertinent niet. Dit is de real deal, de honderd procent racemachine. Met een beetje geluk zelfs een WK-machine, maar dat ligt uiteindelijk toch net aan welk team er zo aardig is om mee te doen. Het team waar ik me vandaag bij aan mag sluiten, rijdt op IDM niveau. Dat betekent wél een 1000cc superbikemotor. De WK-machines rijden tegenwoordig met 600 cc. Ooit bedacht om de snelheden wat in te perken, maar in de praktijk wordt er nauwelijks minder hard gereden.?Maar goed, ik mag dus mee.

Hang on for life!

Enkele cm boven het asfalt

Ik sluit me aan bij het team van Roger Weekers. Eenmaal de plichtplegingen achter de rug en m’n pak compleet verbouwd - zodat het zo min mogelijk schade aan de carbon stroomlijn kan aanrichten (alle harde protectie krijgt een ducktapebehandeling en mijn racelaarzen moeten plaats maken voor sneakers. In een ideale wereld krijgt het pak nog meer bewegingsvrijheid en stretch op bepaalde plaatsen) kan er eerst plaatsgenomen worden voor een normale rit, zonder hangen.

Op een vliegend tapijt op slechts enkele centimeters boven het asfalt word je dan ook flink op de proef gesteld.


Dan volgt het mantra waar de tekst mee begon. De zitruimte is glad en je dient zoveel te bewegen dat je nauwelijks normaal houvast hebt. Om te voorkomen dat je er op enig moment uit zou vallen of glijden, is het zaak altijd, echt altijd, de handgreep in de bak vast te houden. Uiteindelijk zullen de profs daar nog enige speling in toestaan om hun werk nog beter te doen, maar dan is er al sprake van op instinct alles kunnen vinden en nooit meer dan één hand tegelijk te verplaatsen. De eerste ronden stilzitten dus en dat is alles behalve comfortabel. Op een vliegend tapijt op slechts enkele centimeters boven het asfalt word je dan ook flink op de proef gesteld. Maar het eerste zaadje is gezaaid: wat is dit waanzinnig gaaf!

Hier zit duidelijk wat power op.

G-krachten

Twee ronden per beurt is genoeg om hijgend en strompelend weer uit de bak te komen. Tijd voor een passagierswissel, totdat we alle vier geweest zijn. Zo verloopt de dag stapje voor stapje en telkens als we alle vier twee ronden gereden hebben krijgen we er weer wat instructie bij. Na het stilzitten volgt het meehangen in een rechterbocht. Dan blijken de paar opstaande randen ineens tóch een functie te hebben, behalve voorkomen dat je er af schuift, zijn het ook de plaatsen waar je je voeten kunt zetten als je begint te leunen.

De G-krachten werken precies de juiste kant op, de gewichtsverplaatsing heeft voelbaar effect en we kunnen direct harder door de bocht dan voorheen. Veel harder.


Dat de passagier daarbij veel meer invloed heeft dan je zou denken, blijkt wel als ik één keer te laat ben met verplaatsen en het span onbestuurbaar richting het gras drift. Een snelle correctie van mijn chauffeur voorkomt erger en al snel kunnen we weer verder. Ook dat is iets wat vandaag wel, maar in een race liever niet kan gebeuren. Maar eenmaal hangend valt ook alles op zijn plaats. De G-krachten werken precies de juiste kant op, de gewichtsverplaatsing heeft voelbaar effect en we kunnen direct harder door de bocht dan voorheen. Veel harder.

Niet loslaten is de boodschap.

Zweven

Nog een wisseling later volgt ook de techniek voor de linkerbochten en behalve een sterk gevoel van "ik moet echt veel meer gaan turnen" wordt ook een bocht linksom een waanzinnige ervaring.

Een chicane is écht werken, maar de beloning is instant. Wat een verslaving.


Nu hang ik echt (naar mijn gevoel) ver buiten de bak en nu kan Roger dus ook linksom laten zien wat er mogelijk is. Met nog meer gas en hogere bochtensnelheid stuurt hij nog dichter langs de binnenkant, totdat het wiel net zo goed door het gras heen rolt. Dat gebeurt echter niet, in de praktijk lift het binnenste wiel net genoeg om te blijven zweven. Dáár is dus de bakkenist voor.
De rest van de dag is een herhaling, terwijl we meer en meer bekend raken met de bewegingen en het ook bijna juist weten te timen. Een chicane is écht werken, maar de beloning is instant. Wat een verslaving.

Dit begint er al aardig op te lijken.

Teamwork

Het is moeilijk voor te stellen, maar ben je eenmaal in aanraking geweest met zijspanrijden, dan begrijp je ook meer dan ooit de hoeveelheid teamwork die er in een succesvolle race gaat. Een bijrijder kan net zoveel invloed uitoefenen als de rijder en dus ook een gevecht maken of breken. Het is misschien voor een solorijder moeilijk te vatten wat er zo leuk is aan het 'weggeven van de controle', maar mogelijk is wat je er voor terug krijgt zelfs nog meer. Ik durf te stellen van wel.?? Mocht je meer willen weten, neem dan beslist een kijkje op de website van de DSRA, voor alle informatie en contactgegevens.

Tekst: Vincent Burger
Foto's: Peter Aansorgh

Volgende week weer?

Bekijk de uitgebreide fotogalerij van deze reportage

Reageren

Registreer of log in om te reageren...