door German Ooms 26 januari 2018

Naar SnowQuake met Harley-Davidson: ANTON AUS TIROL OP SPIKES

Niets leuker dan een deugddoende wintersportvakantie. Overdag je uitleven op de latten, après-ski alsof het je laatste is, daarna een sauna, dan lekker eten en om af te sluiten nog eens stevig … snurken. Juist, en dit een week lang. Wij weten iets beters.

Van zere poten tot rollators.

Wintersport... Je poten doen pijn van die middeleeuwse laarzen en de zoveelste schnitzel in die o-zo-gezellige berghut smaakt naar niets anders dan een godvergeten zeemvel in een stoffige emmer. Een skivakantie is voor bejaarden die hun rollator parkeren voor de lift en zich tijdens de afdaling beklagen dat ze hun pamper vergeten zijn.

Voor wie net als ik een rabiate afkeer heeft van kuddegedrag op latten is er ontzettend goed nieuws. Of wat dacht je van racen op ijs?


Geloof me, het is niet meer van deze tijd. Voor wie net als ik een rabiate afkeer heeft van kuddegedrag op latten is er ontzettend goed nieuws. Of wat dacht je van racen op ijs? Niet met die onhandige latten onder je voeten maar met motoren! SnowQuake, of hoe de winter plots weer heel aantrekkelijk wordt.

Hiermee wordt wintersport al een stuk leuker.

Van DirtQuake naar SnowQuake

Vorige zomer kon je op deze site het verslag lezen van onze hoofdredacteur Thierry Sarasyn over zijn deelname aan de DirtQuake in Londen. Een dirttrack-event waarbij de pers mocht aantreden op omgebouwde Harley’s Street Rod 750. Thierry nam het daarbij op tegen onder meer veelvoudig wereldkampioen Superbike Carl Fogarty en slaagde er zelfs in om deze laatste ver achter zich te laten. Niet in het minst omdat King Carl zich hopeloos in de vernieling reed en naast een stel gebroken ribben kon rekenen op een stevige portie billenkoek van vrouwlief Micheala. In tegenstelling tot Fogarty was Thierry laaiend enthousiast over dit evenement. De sfeer, de bijzondere motoren, de lekkere wijven, ... kortom, de chef voelde zich daar helemaal thuis.

Twee pintjes voor Ruben Xaus.

Gezelligheid boven competitie

Daarin was Thierry niet de enige. Wereldwijd besteedde de gespecialiseerde motorpers veel aandacht aan dit op zich nog jonge en kleinschalige evenement. Allicht omdat de DirtQuake een nieuwe vorm van motorplezier is. Niets moet, alles mag en competitie is er, maar die staat in de schaduw van de gezelligheid. Heel knap van Harley overigens dat ze de kwaliteit en de waarde van dit initiatief meteen begrepen en als partner geassocieerd worden met het event. En goed voor ons, want van DirtQuake bestaat dus een winterversie met de wel heel verrassende naam … SnowQuake.

Als deze mannen iets uitleggen...

...kun je best luisteren

Hemelse Harleys

En terwijl Thierry in het land van Trump en cellulitis met de nieuwe GoldWing ging rijden, mocht ik een Harley bestieren op het ijs. Net als voor DirtQuake liet Harley Davidson 8 Street Rods 750 aanrukken. Geen standaard machines overigens. De boys van IDP Moto namen de Harley’s stevig onder handen. De uit de kluiten gewassen Continental TKC 80’s werden elk voorzien van 500 zogenaamde ‘studs’: korte metalen pinnen die in de band geschroefd worden en voor een aanvaardbare dosis tractie moeten zorgen. Verder kregen de Harley’s Ohlins achterschokbrekers, een speciale tank-zit combinatie van de XG750R, een hoger Renthal stuur, een aangepaste motormapping en nog tal van andere detailaanpassingen.

Best wat tractie met die 500 pinnen in elke band.

Ongedwongen

Het resultaat zag er verbluffend en vooral ‘racy’ uit en viel zeker niet uit de toon tussen de talloze mooie vintage- of eigenbouw motoren. Want ook dat is SnowQuake: het moet er allemaal ongedwongen en mooi uitzien.

Het heldendom bestaat niet bij Snow- of Dirtquake. Je bent een held als je jezelf en de anderen vermaakt door hoe je eruit ziet of door de bijzondere machine waarmee je aan de start verschijnt.


Wie zich voorneemt om bij een volgende editie met een volledig geprepareerde Honda CRF 450 de snelste tijd te gaan rijden heeft dus niets begrepen van het idee achter dit event. Het heldendom bestaat immers niet bij Snow- of Dirtquake. Je bent een held als je jezelf en de anderen vermaakt door hoe je eruit ziet of door de bijzondere machine waarmee je aan de start verschijnt. Bij SnowQuake kan het dus perfect dat een getunede Vespa het opneemt tegen een omgebouwde Harley of een tweewielaangedreven Yamaha WR.

Stijl is alles op SnowQuake

Ha, die Neil

Wat die Vespa betreft toch even dit: op de deelnemerslijst stond een zekere Neil Hodgson. Jawel, de voormalig wereldkampioen Superbike. Neil trad aan op een speciale Yamaha SR400 in de klasse ‘inappropriate bikes’. Via verschillende manches lukt onze wereldkampioen erin om zich te kwalificeren voor de finale maar daarin ondergaat hij allicht de grootste vernedering uit z’n carrière, want in die finale staat ook een Vespa aan de start. Dat alleen al ...maar het wordt erger.

Neil Hodgson heeft tranen in de ogen. Van het lachen.






Als gedoodverfde favoriet krijgt Hodgson na drie van de vijf ronden de Vespa in z’n wiel en even later gebeurt het. De Vespa gaat over Hodgson. Het publiek ontploft en Vespaman triomfeert. Na de aankomst wordt hij als een held onthaald. Hodgson heeft tranen in de ogen. Niet van verdriet maar van het lachen. Dat is Snowquake! Achteraf vernemen we dat Vespaman fabrieksrijder is bij Piaggio en dus beroepshalve met Vespa's racet. Zijn wat roestige oude Vespa blijkt een perfecte vermomming van een fabrieksracer waarvan de 150 cc tweetakt bijna 50 pk produceert.

Onze Man (4) aan de start met Ruben Xaus

Dom zijn doet geen pijn

De races die Harley voor ons voorzien had waarin niet minder aantrekkelijk. Alleen was de tegenstand soms een beetje... snel. Of wat dacht je dat een man als voormalig MotoGP-ster Ruben Xaus daar komt doen? Xaus komt altijd met maar één ding voor ogen: winnen. Snowquake of niet, winnen godverdomme. Dat hij ook op een Harley reed was maar een magere troost. Dat hij ‘toevallig’ ook twee keer in 'mijn' reeks reed was leuk voor de vertelsels achteraf maar minder leuk voor de uitslag. Hors categorie zullen we maar zeggen.

Algemeen bieden die 'spijkerbanden' best veel grip. Probleem is dat je niet weet wanneer die grip ophoudt en je dus gaat sliden.


Dan maar een strijd met de collega’s motorjournalisten. Ook geen doetjes natuurlijk en er werd geknald alsof ons leven op het spel stond. Tenminste, zo voelde het. Want rijden op ijs blijkt een specialiteit te zijn die best wat oefening vergt. Algemeen bieden die ‘spijkerbanden’ best veel grip. Probleem is dat je niet weet wanneer die grip ophoudt en je dus gaat sliden. Een beetje een akelig gevoel. In m'n eerste manche reed ik in de laatste ronde op een keurige tweede plaats, achter Xaus dus. Ervan overtuigd dat ik dus als tweede over de finish zou gaan, draaide ik het gas vanuit de laatste bocht iets minder ver open. Een beginnersfoutje na dertig jaar ervaring maar het kostte me godverdomme wel m'n tweede plaats. Collega Pieter maakte terecht gebruik van mijn kortstondige aanval van totale debiliteit en ging me op de finishlijn voorbij. Goed gedaan van hem. Absolute afgang voor mezelf. Ook al had de organisatie mooie oude legertenten voorzien voor de catering, het doorspoelen van m'n nederlaag lukte slechts ten dele en legde meteen ook het enige minpunt van Snowquake bloot: Heineken!

Hier ging nog alles goed...

Starten met achterstand

Mede door de lage temperaturen toch enigszins bekoeld startten we een uurtje of wat later aan de tweede manche. Alleen de eerste twee – dus Xaus en nog iemand – zouden doorstoten naar de finale. Een eitje, dacht ik. Tot ik op de startgrid als enige naar achteren moest en dus startte met een dikke Harley achterstand. Een hevig gesticulerende Italiaan probeerde mijn protest te counteren en zwaaide ter nauwer nood met de startvlag om zich van die dwarse Belg te verlossen. Ok, als het zo zit... Gas erop en knallen. En knallen deed het. Maar niet lang want na twee ronden – en rijdend op een derde plaats, in het wiel van de tweede - gaf mijn Harley er kortstondig de brui aan. Allicht de toerenbegrenzer iets te vaak laten tussenkomen en dan gaan die dingen blijkbaar even in een soort van totale shut-down. Iedereen komt me natuurlijk voorbij. De Harley is echter snel opnieuw bij z’n positieven en mijn ultieme inhaalrace kan beginnen. Helaas ben ik niet verder geraakt dan een derde plaats en zag alzo een deelname aan de finale aan m'n ondertussen bevroren neus voorbij gaan.

Starten met een achterstand doe je zo.

Die Xaus wilde niet wachten.

Op mijn toeter met de snowscooter: Xaus ging er zelf ook bij liggen.

We want more!

Nog meer dan op de Olympische Spelen is bij Snowquake meedoen belangrijker dan winnen. Maar winnen is plezanter dan meedoen en daarom hoop ik dat die ontzettend lieve, slimme, mooie en knappen gasten van Harley ons volgend jaar opnieuw inviteren en ik me kan revancheren. Zoniet zit er niets anders op dan mijn rollator voor de skilift te plaatsen en me te bezeiken van verdriet!

Tekst: German Ooms
Foto's: Harley-Davidson

Bekijk de wel zeer uitgebreide fotogalerij van dit prettige gestoorde winter intitiatief.

Reageren

Registreer of log in om te reageren...