door motornieuws 16 mei 2017

Iets helemaal anders: RIJDEN OP ZIJN INDISCH MET DE ENFIELD CONTINENTAL GT

En dan nu eens iets helemaal anders: Op elke eerste dinsdag van april wordt de One Ride gereden. Een rit uit de vier hoeken van de ronde wereldbol voor eigenaars van een Royal Enfield. We gingen meerijden in het Belgische deel.

Hoe het begon

Op weg naar Chastrès komen we op onze Continental GT al enkele Enfield rijders tegen en als we op het beginpunt van de rit komen, zijn er naar schatting al een hondertal. Geen pk-monsters, maar eenvoudige mono’s zoals ze al heel lang bestaan in de Enfield traditie. We beginnen ons zowaar te amuseren. Nu, al te braaf zijn die Enfield jongens nu ook weer niet, want heel wat motoren zijn gepersonaliseerd, vooral de uitlaten zijn vervangen door exemplaren die iets meer pit en veel meer geluid garanderen.

Sterkste versie

Onze Continental GT zit sinds 2013 in het gamma en kost 6.574 euro. De 535 mono is iets zwaarder dan de motor in de Bullet en Classic en puurt zowaar 29 pk (2 pk meer) uit het blok. Ook het koppel is hoger, 44 Nm ipv 41. Dat betekent dat je net iets vlotter kunt omspringen met de vijfbak.
Het rijden is comfortabel. Niet al te veel druk op de polsen en een ontspannen houding voor armen en benen. Het blokje draait soepel en op stationair toerental kunnen we bijna elke slag van de zuiger tellen. Met de Paioli ophanging en Brembo remmen heeft de Indische Brit een latijns accent mee dat ons best kan behagen.

Mono ervaring

Desondanks is dit geen motor om je mee te haasten. Onthaasten is een beter woord om de rij-ervaring te beschrijven. En daar zijn de 99 andere Enfield rijders zich ook van bewust. Dit is letterlijk zondagsrit: rustig rijden en genieten van de zachte mono. Onze laatste ervaring met een mono dateert van de keer dat we met een XT660 op pad trokken, een vergelijking is moeilijk en dus zijn we eigenlijk Enfield leken op dit vlak.
Maar de kennismaking valt mee. Tussen 2.500 en 4.000 opm is het blok het pittigst. Het koppel is daar voldoende aanwezig en dat is ook de zone waar je het best in rijdt.

Gewoon in zijn vijf

We duiken Frankrijk in en we stoppen vrij vaak. Tijd om met de anderen een praatje te slaan. We leren dat de meeste Enfield rijders hun motor vooral voor rustige balades in het weekend gebruiken. Voor heel wat onder hen is dit hun tweede motor. Maar er zijn er ook anderen. Zoals de dame die elk jaar op haar Enfield springt, Frankrijk doorkruist en gaat toeren in de Pyrenëen.

Hier leer ik wat de uitdrukking ‘Rijden op zijn Indisch’ betekent.






Of het koppel dat vaak naar Indië trekt om er met een gehuurde Enfield het land te verkennen. Hier leer ik wat de uitdrukking ‘Rijden op zijn Indisch’ betekent. Het houdt in dat je de motor gewoon in zijn vijfde legt en ondanks het bescheiden vermogen nog zo weinig mogelijk schakelt. Gewoon de dikke mono zijn werk laten doen en je laten meevoeren. Rijden op zijn Indisch betekent dat je de controle een beetje uit handen geeft en helemaal schakellui vertrouwt op de Enfield. En het werkt. Ook hier rond de grens tussen Frankrijk en België. Dat lukt aardig.

Volgende keer met de Himalayan?

We stoppen nog voor een kleine degustatie in een oude boerderij en keren terug naar het beginpunt. Einde van een verrassende dag. Niet wat ik elke week zou willen doen, maar een dagje onthaasten op zijn Indisch ging er deze keer vlot in. Misschien moeten we het maar eens gaan proberen in het land waarin deze rijstijl zijn oorsprong vond. We horen dat er binnenkort een Enfield Himalayan aankomt. Dat moet het perfecte excuus worden om eens (veel) verder van huis op zijn Indisch te gaan rijden.

Tekst: Pascal Mouton
Foto's: Jean-Michel Gilmaire

Reageren

Registreer of log in om te reageren...