door Thierry Sarasyn 18 september 2016

Da's straf: Lorenzo Millecaen weer op de motor

Dit verhaal is er een van zware kwetsuren en diepe ellende. Het is ook een verhaal van doorzettingsvermogen en terugvechten. En een verhaal van een individu en een familie. Dit is het verhaal van Lorenzo Millecaen.

Protestmars

In september 2011 werd de Protestmars tegen Slechte Infrastructuur van de Wegen gehouden. Die mars met massale opkomst van motorrijders, kwam er niet zomaar. Het was een reactie van Marc Millecaen op het motorongeval dat zijn zoon drie maanden eerder overkwam. Ter hoogte van het bedrijf Stora Enso ging Lorenzo Millecaen onderuit in een bocht. De motor duwde hem in de vangrails. Enkele vangrails. De gevolgen waren verschrikkelijk. Lorenzo werd zwaar gewond, met breuken over het ganse lichaam, van het aangezicht tot de benen. Hij werden ruim twee weken in een kunstmatige coma gehouden terwijl er al 18 operaties gedaan werden. Er zouden er nog ongeveer evenveel volgen eer het echte herstel ook maar kon beginnen. Maar drie maanden na zijn ongeval was Lorenzo er wel al bij toen de optocht die vertrok van aan Flanders Expo aankwam in de buurt van de plek van het ongeval in Langerbrugge, in de Gentse haven. "Het was de eerste keer dat ik buiten kwam. Ik wou er absoluut bij zijn. Mijn vader had zoveel gedaan om die protestmars op poten te zetten. De media hadden er hun schouders onder gezet. Er was heel veel symboliek bij voor mij."

Lorenzo Millecaen, na 5 jaar terug op de motor.

Against all odds

Bovengetekende was er ook bij en de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat toen ik Lorenzo in de rolstoel zag, het me weinig waarschijnlijk leek dat de jongeman ooit nog een normaal leven zou leiden. Vijf jaar na datum bleek die vrees grotendeels ongegrond. Lorenzo, gesteund door zijn ouders, vocht terug. En nam de beslissing om terug met de motor te gaan rijden.
Da's straf.
"Het heeft best lang geduurd eer ik besliste om opnieuw op de motor te stappen", vertelt Lorenzo ons in de tuin van zijn ouders. Hij woont niet meer in het ouderlijke huis, maar deelt een woning met zijn nieuwe vriendin. Er is immers heel wat veranderd sinds het ongeval. "Ik heb er lang over gedaan om terug min of meer normaal te kunnen leven. Mijn verwondingen waren zwaar. De gevolgen ingrijpend. In tegenstelling tot wat iedereen verwachtte, weet ik nog alles van het ongeval. Het heeft ook geduurd tot ik in de ambulance lag eer ik het bewustzijn verloor. 20 dagen later werd ik weer wakker. Met 18 operaties achter de rug. De breuken in mijn aangezicht betekenden ook dat mijn mond dichtgenaaid was. Maar ik kon wel teken doen met de hand. Ik deed een gasbeweging, om te tonen dat ik wist dat het motorongeval me daar had doen belanden. Ik weet nog altijd niet waarom ik gecrasht ben. Maar ik weet wel alle details nog van het ongeval en de minuten daarna."

De weg terug was lang en zwaar.

Weloverwogen beslissing

Sindsdien heeft Lorenzo een lange weg afgelegd. En die is nog niet helemaal ten einde. Binnenkort moet er nog metaal uit zijn aangezicht verwijderd worden, waarna het linker jukbeen minder uitgesproken zullen zijn. Het zicht in zijn linker oog is hij echter zo goed als kwijt. "En daar komt wellicht geen verandering meer in", zegt hij. "Ik heb nog perifeer zicht, maar als ik recht voor me uitkijk, zie ik niks meer uit het linker oog. Daarom was het verstandig om met een 125 cc te beginnen rijden. Ik heb eerst met de auto gereden. Een paar best snelle wagens zelfs. Maar ik miste de opwinding van het motorrijden. Dat blijft een uniek gevoel. Uiteindelijk heeft mijn vriendin me overhaald om weer op de motor te stappen. We zijn nu 5 jaar na het accident. En ik was aanvankelijk niet van plan om nog met de motor te rijden. Je zou voor minder. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. En dus heb ik een Mash 125 een beetje onder handen genomen. Hij ziet er best cool uit nu. En ik mag er met mijn autorijbewijs mee rijden. Een motorrijbewijs heb ik niet meer. Na de periode van coma nemen ze je dat af. Ik heb dus het autorijbewijs opnieuw moeten afleggen. En dat zal ik ook nog moeten doen om een volwaardig motorrijbewijs te krijgen. Maar dat zal dan voor volgend jaar zijn."

Terug één hecht gezin.

Eind goed, al (bijna) goed

Doorheen het ganse gesprek is het opvallend hoe het gezin Millecaen als één hecht geheel het verhaal vertelt. Lorenzo neemt logischerwijs vaakst het woord, maar ook Marc en zijn vrouw hebben heel wat toe te voegen. Ze maakten dit immers net zo intens mee. De coma, het herstel, de zorgen… het drukte zijn stempel op het gezin. "We leefden de eerste twee jaar compleet naast elkaar", herinnert Mark zich. "Het was moeilijk om alles te verwerken. De zorgen, de revalidatie, het zet enorm veel druk op je. Elk afzonderlijk zijn we er ook eens helemaal onderdoor gegaan. Maar ook daar hebben we mekaar in gevonden. En nu zitten we hier als één familie."
Er waren ongetwijfeld dagen waarop dit hervonden geluk heel ver af leek. Maar met doorzettingsvermogen van alle kanten, een ijzeren wil van Lorenzo en een niet weg te cijferen voorliefde voor motoren hebben Lorenzo Millecean teruggebracht waar hij wil zijn. Er zijn nog sporen van het accident, maar dat weegt niet op tegen de vreugde van het terug echt kunnen leven. "Motorrijden hoort daar bij", lacht Lorenzo. "Ik ben niet zomaar terug op de motor gestapt. Het is een weloverwogen keuze. Ik leef met wat er gebeurd is. Met de littekens en de gevolgen ook. Maar als ik zie dat alles met de 125 cc goed gaat, wil ik opnieuw meer. Mijn droom is om ooit een Yamaha XSR700 te hebben. Dat lijkt me de perfecte motor. Mooi gestyled, pittig, met de nodige elektronica voor veiligheid en niet te duur. Ik hoop volgend jaar mijn motorrijbewijs terug te hebben en de Yam in mijn garage te halen."
We hopen het met hem. Het zou de kroon op het werk zijn en het definitief afsluiten van een donkere periode. Dat Lorenzo ook met waar hij nu staat blijft ijveren voor méér, toont dat hij een vechter is. En het is wellicht die vechtlust die hem ook teruggebracht heeft uit een positie die door velen als uitzichtloos beschouwd werd. En kijk nu….

Reageren

Marc Millecaen
19/09/2016 11:26
Met dank aan mijn vriend Thierry Sarasyn, een prachtige reportage ,eindelijk kunnen we ons leven weer opnemen en zijn we terug een gelukkige familie na al die tegenslagen. Er is een gezegde onkruid vergaat niet, en waar een wil is is een weg. Ik bedank al de reporters van de motor tijdschriften die ons altijd hebben gesteund Dit is de echte Motorwereld
Marc Millecaen
19/09/2016 11:26
Met dank aan mijn vriend Thierry Sarasyn, een prachtige reportage ,eindelijk kunnen we ons leven weer opnemen en zijn we terug een gelukkige familie na al die tegenslagen. Er is een gezegde onkruid vergaat niet, en waar een wil is is een weg. Ik bedank al de reporters van de motor tijdschriften die ons altijd hebben gesteund Dit is de echte Motorwereld
Marc Millecaen
19/09/2016 11:26
Met dank aan mijn vriend Thierry Sarasyn, een prachtige reportage ,eindelijk kunnen we ons leven weer opnemen en zijn we terug een gelukkige familie na al die tegenslagen. Er is een gezegde onkruid vergaat niet, en waar een wil is is een weg. Ik bedank al de reporters van de motor tijdschriften die ons altijd hebben gesteund Dit is de echte Motorwereld
Marc Millecaen
19/09/2016 11:26
Met dank aan mijn vriend Thierry Sarasyn, een prachtige reportage ,eindelijk kunnen we ons leven weer opnemen en zijn we terug een gelukkige familie na al die tegenslagen. Er is een gezegde onkruid vergaat niet, en waar een wil is is een weg. Ik bedank al de reporters van de motor tijdschriften die ons altijd hebben gesteund Dit is de echte Motorwereld

Registreer of log in om te reageren...